25 Apr, 10:08, 21 x viewed

Een manuscript naar uitgevers sturen: je kind uitzwaaien op zijn eerste schooldag.
En dat is een cliché. Nou hebben clichés het meestal tot clichés geschopt vanwege hun waarheidsgehalte. En houden we niet allemaal van de waarheid?

Na het opsturen, begint het wachten. Wachten... en wachten.
En als je je dan afvraagt of je nog ooit iets zult horen, allang niet meer met bange vreze de telefoon opneemt, de brievenbus leegt of de mail opent, maar in arren moede over bent gegaan tot de orde van de dag, dan ineens...
Ha, en ik kon niet eens juichen. Mijn zoontje lag op bed. Een heel bedeesd, zielig jeuhtje heb ik gedaan. En een rondedansje, dat weer wel natuurlijk.

Maar dan. Er moet nog zoveel gedaan worden.
Dat kind, waar je zoveel zorg en tijd aan besteed hebt, dat je gekoesterd hebt, is uit handen gegeven. Het wordt ge-edit.
Dat betekent dat een deskundige met een vlijmscherp mes zin voor zin, woord voor woord op de pijnbank legt.
Alleen het idee snijdt al door mijn ziel. Hoe zou ik het terugkrijgen?
Liefst zou ik het nu een bemoedigend kaartje sturen, zoeen met een vrolijke beer in een ziekenhuisbed, maar dat zou misschien een beetje raar gevonden worden.

Dus wacht ik weer...