‘Oh, ik ben echt vet,’ kreun ik bij het zien van weer een nieuwe vetrol.
‘Ik vind je er nog steeds aantrekkelijk uitzien hoor,’ zegt mijn vriend, maar net iets té gladjes. Opgegroeid in een gezin vol vrouwen weet hij precies wanneer tact heel wat minder last geeft dan de waarheid.
Maar de weegschaal liegt niet. De weegschaal bereikte na deze winter een historisch diepte, dan wel hoogtepunt.
Kleding zit echt niet lekker meer, het knelt en het voelt als een dwangbuis. En vanaf maat 42 is de pasvorm ver te zoeken. De buik vormt nou eenmaal het breedste punt. En alles glijdt altijd naar beneden. Hoe doen de echt grote maten dat? Bretels? Een pasvorm tot vlak onder de oksels?
Ik word er gek van, dat gesleur aan die broek!
En erger, mijn hele lijf zit niet lekker meer. Het voelt log, zwaar, en het heeft rimpels en plooien op plaatsen waar ik nooit vermoed had dat het uit model kón. Krijgen alle dikkertjes zon vouw in hun rug? En zon lubberige hobbel naast hun knie?
Op het strand lig ik met een rokje en een top. Bikini? De mijne is een ouwetje, van voor de bevalling. Hij zou me wat teveel overeenkomsten met een rollade geven. Er zijn nu eenmaal dingen waar je de wereld geen deelgenoot van wilt maken. Die rare vouw over mijn navel, bijvoorbeeld.

Dus.
Weg met die kilos. Een fors aantal kilos.
En omdat ik niet de enige met dat probleem ben, gonst het rondom mij van de berichten en tips. Shakes, pillen, boeken. Je kan het zo gek niet verzinnen. En dan al die mooie namen van al die dieten, de een nog fabelachtiger dan de ander. Alleen vet wegzuigen is in mijn omgeving nog niet gesignaleerd, wellicht omdat dat voor de wat ruimere dame met de wat ruimere beurs is.
Je zou haast gaan denken dat lijnen makkelijk is. Als je jezelf een beetje wilt bedotten, zou je gaan denken dat het leuk is!
Het kost wat, maar dan heb je ook wat. Toch?
Fout.
Afvallen, hoe je het ook wendt of keert, is een beroerde bezigheid. Je gaat je er lam van voelen. Je lichaam dramt en drenst. ‘Honger. Honger. Honger.’
En dan sta je ineens met die gevulde koek in je hand. En oh, wat is de verleiding groot. Je lichaam schreeuwt, je mond gaat al open. Ja, je kwijlt zelfs een beetje.
Nee. Je legt de koek weer terug. Pakt een wortel. Je bent sterk!

Al die pillen, kruiden, poeiers, hebben 1 ding gemeen: ze willen je niet van je vet afhelpen, maar hoofdzakelijk van je geld. Ik geloof best dat je er van kunt afvallen, maar structureel is er niets veranderd. Structureel ben je nog steeds iemand die naar de Mac rent na een drukke werkdag, die een reep chocola móet eten als ie troost nodig heeft. En die echt niet kan stoppen voor de bodem van de zak chips in zicht is.

Ik geloof dat lijnen geld zou moeten besparen. Denk aan alle vette en zoete troep, die je niet eet! Geen chips, geen snacks, geen saus. Geen chocola, geen… (aahhrg! Ik stop voordat ik ga kwijlen.)
Hier geen boeken, shakes en poeiers.
Nee. De schijf van vijf. En gewoon een beetje gezond verstand, en een beetje honger aan het einde van de dag.
Streng lijnen, doe ik ook niet. Ik kan dat niet, dan val ik om halverwege de dag.
Bruin brood met matig beleg, en een kleine maar lekkere maaltijd aan het einde van de dag. Is het je ooit opgevallen hoezeer je uitkijkt naar die maaltijd, als je aan de lijn bent? Man, ik leef er zowat voor. Ik wist niet dat eten zo belangrijk voor me was, haha!
Nog meer besparing: de fiets voor de kleine en middellange afstand. Het
bespaart diesel, én een duur abonnement op de sportschool. Tel uit uw winst.

Maar weet je wat het allermooiste is? De steun van mijn vriend. Werkelijk, hij is de eerste die klaarstaat om me te motiveren, om zijn steun te betuigen als het even tegenzit, hij juicht harder dan ik als de weegschaal weer een kilo minder aangeeft - en de weegschaal liegt niet heh!
Hij onthoudt zich zelfs, uit solidariteit, van het eten van snacks wanneer ik in de buurt ben. Hij komt met allerlei sportieve activiteiten om het dieet te ondersteunen. Kortom, wat een droom van een kerel!
Of zou daar toch een ieniemienie beetje eigenbelang bij zitten?

Na drie weken 6 kilo armer. Nog 10 te gaan. Er komen vast nog meer vette blogs aan!

Een poos terug liep ik door de stad, toen een vrouw van middelbare leeftijd, of iets daarover misschien, mij zó smerig aankeek…. Wat er allemaal precies mis was in haar leven, ik weet het niet. Een medley van hormonen, vreemdgaande of impotente man, misschien wel allebei, weet jij veel –kinderen die nooit meer thuiskomen of juist het huis niet uit te schoppen zijn… In ieder geval heel erg allemaal. Uit haar blik op te maken, hield ze de hele wereld, nee, mij in het bijzonder, daarvoor verantwoordelijk.
Dat was even schrikken. Niet lang. Op dat moment drongen de voordelen van de burka tot me door.
Zou het niet heerlijk zijn als je over zo’n zuur smoelwerk gewoon een laken kon trekken? Een wet die chagrijnig kijken verbood, zou dat niet heerlijk zijn? Ja, het mag wel, maar wel achter de gordijnen. Rotdag, rotleven? Smijt je dat gordijn maar mooi over je heen als je de deur uit gaat.

En dat niet alleen, denk alleen al eens in wat een tijdsbeparing die burka op zou leveren. Nooit meer epileren, scheren, opmaken, poederdonzen, fohnen en nagels bijwerken. Wat een geld zou je besparen als je jezelf niet in de foundation, lak, mousse, gel, lotion, make-up zou hoeven zetten. En denk ook aan de ruimte die je ineens in de badkamer overhoudt!
En het mooiste is, je vent zou niet eens weten hoe erg je snor was, want hij kreeg namelijk nooit de kans je met andere vrouwen te vergelijken. Nou ja, als het goed was dan héh.
Lijnen, grote ellende voor veel vrouwen, hup, verleden tijd. Als iets afkleedt en ook nog verhult, is het wel een ruim geplooide burka. Vrouwelijkheid ten top! En misschien kun je nog wel stiekum snacken onder zo’n ding ook.

Nee, die zwembaddirecteur uit Zwolle, weet je nog wel, die heeft er echt niets van begrepen…(en is ook inmiddels al op zijn mening teruggekomen, zo leert ons het internet) speciale uren voor burkini’s, en dan ook nog voor dikke dames, kom nou!
Iederéén in de burkini, dan vallen al die dikke putten en cellulitis ook niet zo op.

Weg met bad hair days! Doe mij maar een burka.

Een manuscript naar uitgevers sturen: je kind uitzwaaien op zijn eerste schooldag.
En dat is een cliché. Nou hebben clichés het meestal tot clichés geschopt vanwege hun waarheidsgehalte. En houden we niet allemaal van de waarheid?

Na het opsturen, begint het wachten. Wachten... en wachten.
En als je je dan afvraagt of je nog ooit iets zult horen, allang niet meer met bange vreze de telefoon opneemt, de brievenbus leegt of de mail opent, maar in arren moede over bent gegaan tot de orde van de dag, dan ineens...
Ha, en ik kon niet eens juichen. Mijn zoontje lag op bed. Een heel bedeesd, zielig jeuhtje heb ik gedaan. En een rondedansje, dat weer wel natuurlijk.

Maar dan. Er moet nog zoveel gedaan worden.
Dat kind, waar je zoveel zorg en tijd aan besteed hebt, dat je gekoesterd hebt, is uit handen gegeven. Het wordt ge-edit.
Dat betekent dat een deskundige met een vlijmscherp mes zin voor zin, woord voor woord op de pijnbank legt.
Alleen het idee snijdt al door mijn ziel. Hoe zou ik het terugkrijgen?
Liefst zou ik het nu een bemoedigend kaartje sturen, zoeen met een vrolijke beer in een ziekenhuisbed, maar dat zou misschien een beetje raar gevonden worden.

Dus wacht ik weer...

Soms overkomt het me op feestjes: iemand begint luidkeels zijn mening over kunst te verkondigen. Meestal het type bitterbalbral. Niet gehinderd door enige kennis, maar met een bravoure alsof ze persoonlijk de definitie van ‘kunst’ voor de Dikke van Dale geschreven hebben, worden gemeenplaatsen gespuit waar zelfs een platte B-krant voor zou terugdeinzen. Over de nutteloosheid van kunst, en dat kunst is wat je zelf mooi vindt en zo.
Pijnlijk vind ik dat altijd. Maar ook zo… been there, done that, got the T-shirt.
Soms kijken die types mijn richting op. Oh nee! Willen ze bijval, of hopen ze dat ze hun door borrels geslepen tong op mijn tegenargumenten kunnen botvieren?
Helaas, ik voel mij niet geroepen te reageren. Soms ontstaat echter zo’n moment van vette pech, waarop de bral in kwestie rechtsstreeks mijn mening vraagt. Kennelijk moet ik als beeldend kunstenaar mijn mening paraat hebben.
Nu is het moeilijk discussieren in nuances tegen de onwrikbaarheid van de bitterbal.
Bovendien, is er een reden voor dat ik als kunstenaar mijn mening over kunst paraat zou moeten hebben? Kunst is een verzamelnaam die zoveel aspecten bevat, dat je niet eens zou willen begínnen te discussieren.
Want waar heb je het over?
Kunst is communicatie. Vraag maar aan de reclamemaker, die zich natuurlijk bedient van van oudsher beproefde technieken om, jawel, een publiek aan te spreken.
Kunst is vormgeving. Kunst is architectuur. Kunst is ontdekking, ontwikkeling(bijvoorbeeld van de fotografie.) Dat lang geleden de mensheid zoveel ging ontdekken, dat om technische redenen al deze disciplines gesplitst zijn, doet daar niets aan af.
Kunst is belegging. (En dat vind ik nog wel een van de merkwaardigste functies van kunst. Dat je in goud investeert, oke. Het kan gejat worden, er kan ook teveel van gedolven worden, maar dat is het zowat. Een kunstwerk bestaat uit akelig vergankelijk materiaal. Linnen, latjes. Wat verf. En die bestaat uit pigmenten en nog wat ingredienten die je in de keuken ook gebruikt. Olie en eieren en zo. Dingen waar een uiterste houdbaarheidsdatum op staat dus. Als ik een een slordige paar miljoen ging besteden, dan keek ik wel link uit…)
Kunst zijn de propagandaboodschappen die koningshuizen en allerlei regeringen gebruiken. Ja, ook de onze.
Kunst zijn de stamkleuren waarmee wij ons onderscheiden, zoals we dat ook met kleding en automobielen doen. Een Rosina Wachtmeester aan de muur, een Karel Appel, of een huilend zigeunermeisje of Donald Duck… het zegt allemaal wat over ons. ’t Lijkt heel wat, maar het is niks anders dan gele of blauwe verf op je wangen smeren.
Kunst is ambacht, en kunst is meesterschap. Maar kunst is ook die ene geniale ingeving, to go were no man has gone before…
En ja, kunst is ook een landschapje aan de muur. Of een tekening van je kleinkind. Of een tekening ván Anton Heiboer.
Eigenlijk praat ik helemaal niet zo graag over kunst. Niet met balletje, niet met wie dan ook. Het is gewoon veel leuker om kunst te maken.

Maar weet je wat nog wel het allerallerergst is? Dat mijn tenen echt proberen zich onder mijn voeten te krullen in mijn schoenen? Soms (nou ja, heel erg vaak, als de bral ooit van Mondriaan heeft gehoord, en dat heeft ie) begint de bral over zijn favoriete stokpaardje: ach, iedereen kan toch moderrenne kunst maken.
Neem nou die Mondriaan…
Oke, ik zou kunnen beginnen over de ontwikkeling in de schilderkunst rond de eeuwwisseling en dat het een nou eenmaal tot het ander leidt. Dat zou ik kunnen doen. No man is an island, ook Mondriaan niet.
Maar weet je wat? Ik glimlach.
En zet mijn tanden eens lekker in een bitterbal.